บทที่ 19 เก่า Vs ใหม่ (02)

“นิชาบอกรายละเอียดกับหนูนุชไปนะ เดี๋ยวฉันจะไปดูตาธีก่อน”

             ธีมะสืบเท้าไวๆ ตรงไปยังห้องน้ำ ด้วยสีหน้าย่ำแย่เอาการ เขาต้องการอาเจียนรสขมๆ ออกจากลำคอ ภายในท้องก็คล้ายลมตีวน ไม่รู้จะเรียกอาการเช่นนี้ว่าอย่างไร นอกจากแพ้ท้องแทนนาฏนิชา ได้ไปพบคุณหมอมาเป็นที่เรียบร้อยแล้ว คุณหมอก็วินิจฉัยไม่ต่างจากกิตติ

             เสียงโอ้กอ้ากจากการโก่งคออาเจียน เรียกให้คุณหญิงวิมานชะงักกึก จนยกมือขึ้นทาบอก หวั่นใจว่า ลูกชายอาจมีอาการป่วย ไม่ได้คิดไปในอีกแง่เลยว่า ลูกชายอาจกำลังเกิดอาการแพ้ท้องแทนภรรยา เพราะธีมะยังไม่ปริปากบอกเรื่องนี้กับใคร

             ส่วนในด้านสองสาวนั้นก็ยังอยู่ในสภาวะนิ่งเงียบ แต่เพียงไม่กี่วินาทีต่อมาเสียงการสนทนาก็ดังขึ้นพร้อมๆ รอยยิ้มหยามหยัน

             “เธอนี่คงไร้ลีลาสินะ ถึงทำให้คุณธีไม่มีความสุข” ท่าทางจริงใจเหือดหายไป กลับมีนัยน์ตาขุ่นคลั่กมาแทนที่

             “คะ” นาฏนิชาต้องหันหน้ามองอย่างงุนงง

             “ฉันถามว่า เธอน่ะเวลาอยู่บนเตียงกับคุณธีคงไม่ได้เรื่องเลยสินะ ถึงทำให้ผู้ชายเขายังจมปลักอยู่กับรักเก่า กับนังผู้หญิงที่ตายไปแล้ว”

             นาฏนิชาถึงกับอ้าปากค้างกับถ้อยคำหยาบๆ จากคีรีนุช ท่าทางก็เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือทันใด ก่อนต้นแขนเล็กจะถูกกำ เหนือศอก แล้วมีแรงกดส่งให้ต้องเบ้ปากด้วยความเจ็บ

“นิชาเจ็บคุณนุช”

             “ฉันก็แค่อยากจะเตือนเธอไว้ว่า อย่ามาทำตาละห้อยใส่ว่าที่สามีของฉันอีก เธอมันก็แค่ผู้หญิงโง่ๆ ที่ไม่มีปัญญาทำให้ผัวมีความสุข” เห็นอาการโง่ๆ ของอีกฝ่ายแล้วนึกหงุดหงิด จึงออกแรงบีบรัดต้นแขนแล้วเตือนย้ำอีกหน

             คนเจ็บทำได้เพียงเม้มเรียวปาก ไม่โต้ตอบ ไม่โวยวายกลับไป เพราะรู้ดีว่าตนเองไม่มีปัญญาไปต่อกรด้วยแน่ อีกอย่าง ในท้องแบนราบมีสิ่งมีค่า จึงไม่ขอเสี่ยงกับการโต้เถียงที่อาจจะนำไปสู่ความรุนแรง

             “แล้วนี่เวลาอยู่บนเตียงกับคุณธี เธอใช้ท่าไหนกันบ้างล่ะ ฉันจะได้ไม่เอาไปใช้ เพราะมันคงไม่ถึงใจ”

             ถ้อยคำหยาบสุดบรรยาย ทำให้คนฟังอยากจะวิ่งหนีไปด้วยความสะอิดสะเอียน ก่อนพยายามแกะมือของอีกฝ่ายออก

             “ฉันถามก็ตอบมาสิ” หล่อนไม่ปล่อยมือแถมออกแรงกระชาก

             “ปล่อยนิชานะ นิชาเจ็บ”

             “ถ้าอยากให้ปล่อยก็ตอบคำถามของฉันมาก่อนสิ” คีรีนุชไม่มีท่าทีว่าจะปล่อย นัยน์ตาของเจ้าหล่อนมีเปลวเพลิงเต้นระริก เนื่องจากไม่ชอบอาการอ่อนแอของนาฏนิชา บวกกับแอบชอบพอในตัวของธีมะมาตั้งแต่ไหนแต่ไรจึงตั้งท่ารังเกียจสาวเจ้า

             “คุณนุชปล่อยนิชาเถอะนะคะ นิชาเจ็บ นิชาไม่มีอะไรจะตอบคุณทั้งนั้น” ดูเหมือนว่าเสียงอ่อนระโหยจะไม่ได้ผล แต่ทว่าเพียงไม่นานคีรีนุชต้องปล่อยมือออกจากต้นแขนของหญิงสาวอย่างเร็วไว แล้วเอาอีกมือขึ้นมาถูกัน ร่างสะท้านราวต้องลมหนาว

             ซู่ ซู่!

             จู่ๆ ลมอันหนาวเหน็บไม่ต่างจากอากาศขั้วโลกก็พัดมาปะทะผิวกายของหญิงทั้งสอง แต่ไอเย็นเมื่อโดนกายของว่าที่คุณแม่กลับทำให้อบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก ในด้านคีรีนุชกลับต้องยกมือขึ้นกอดตัวเองด้วยความงุนงง

             “ทำไมตัวเธอเย็นอย่างกับคนตาย” สาวเจ้าร้องถาม

“โอ๊ย ใครเปิดแอร์เสียหนาวขนาดนี้ จะเปิดให้แข็งตายเลยหรือไง”

             คำพูดของอีกฝ่ายทำให้คิ้วโก่งข้างหนึ่งเลิกขึ้น มือแตะสัมผัสบนต้นแขน แล้วเกิดความงงงวยเข้าไปใหม่ เมื่อตัวของหล่อนก็ไม่ได้เย็นดั่งที่อีกฝ่ายกล่าวหา

             “โอ๊ย นี่เธอไม่เย็นบ้างหรือไง” คนพูดกายสั่นงันงก

             “ไม่นี่คะ” ปากตอบออกไป ขณะสายตามองอย่างห่วงหาแก่ร่างหนาซึ่งเดินโผเผเข้ามา โดยมีคุณหญิงวิมานช่วยประคอง

             “ไปหาหมอไหมตาธี” หล่อนร้องถามลูกชายอย่างห่วงใย เห็นอาการแล้วจึงกังวลขึ้นมา

             ส่วนธีมะก็ได้แต่ส่ายหน้า แล้วฝืนฉีกยิ้ม ถึงไปพบคุณหมอก็รักษาไม่ได้ เนื่องด้วยเขาแพ้ท้องแทนนาฏนิชา เข้าใจผู้หญิงตั้งครรภ์เลยจริงๆ ว่าลำบากและทรมานเพียงใด ก่อนปรายตามองคนต้นเหตุ นึกไปว่าหญิงสาวคงไม่มีอาการใดๆ ถึงนั่งนิ่ง ช่างสบายถึงเพียงนี้ หารู้ไม่ว่า ยามอยู่คนเดียว อาการแพ้ท้องของหญิงสาวหนักกว่าเขาเสียอีก

             “เอ๊ะ! นี่ทำไมอากาศเย็นจัง” คุณหญิงวิมานก็รู้สึกถึงไอเย็น

             “นี่คุณแม่ก็รู้สึกหนาวเหมือนหนูใช่ไหมคะ” คีรีนุชหันไปถาม ก่อนคุณหญิงวิมานจะพยักหน้าเนิบๆ

“แล้วคุณธีรู้สึกเย็นไหมคะ”

             “ไม่นี่ครับ” เขาส่ายหน้าไปมาช้าๆ ขยับยิ้มส่งให้ รวมทั้งเหลือบมองคนก้มหน้างุด ไอความเศร้าแผ่กระจายจนชายหนุ่มรู้สึกฝาดเฝื่อนตีบตันในลำคอ เจ้าอาการวิงเวียนก็วิ่งโร่เข้ามาจู่โจมให้ต้องสูดลมหายใจแรงๆ เข้าปอด

             ครั้นอาหารซึ่งคุณหญิงวิมานสั่งไว้มาถึง ทั้งสี่คนจึงรับประทานอาหารกลางวันร่วมกัน แต่มีหนึ่งคนซึ่งฝืนใจ คงไม่พ้นหญิงสาวผู้เจ็บปวดร้าวระบม เสียงพูดคุยเจื้อยแจ้วจากคีรีนุชที่ส่งถึงธีมะ สร้างรอยร้าวให้แผลในใจปริกว้าง

             แต่คงเจ็บน้อยกว่า เสียงนุ่มลึกโต้ตอบอีกฝ่ายด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ราวไม่ได้รู้สึกใดๆ กับข่าวการแต่งงาน ออกจะยินดีเสียด้วยซ้ำ เรียกให้เจ็บหนักเจ็บลึกมากกว่าเดิมอีกเท่าตัว แถมยังต้องมารู้สึกเป็นส่วนเกินจนน้ำตาแทบรื้นขึ้น

             “อ้าว อาหารไม่อร่อยหรือไงนิชา นั่งเขี่ยอาหารอยู่นั่นละ”

             “อร่อยค่ะคุณแม่”

             “อร่อยก็กินเสียสิ จะมัวนั่งเขี่ยอาหารอยู่ทำไม ว่าแต่ ช่วงนี้หล่อนดูมีน้ำมีนวลขึ้นเยอะนะ หรือว่าดีใจที่จะได้เลิกกับตาธีเลยเจริญอาหาร หืม”